Bayadır şiir
yazmaktan uzaktım. Yine efkar bastı yazdım bir kaç kelam.
Yakalarım Belki
Yalnız değilim
artık.
Birisi var hayatımda, benliğimde, kaderimde.
Hiç silemeyeceğim,
bırakıp gidemeyeceğim birisi.
Bak yine canlandı gözlerimin
önünde....
Hafif bir gülümseme görüyorum narin dudaklarında.
Kendimi
bakmaktan alamadığım gözlerin var yine
Soluklaşmış, kaybolmaya yüz tutmuş
hayalinde.
Ama sen hiç kaybolmuyorsun, kaybolamazsın bu yürekten.
Sen
aydınlatıyorsun karanalık gecelerimi.
Ay gibi parlıyorsun. Bembeyaz,
tertemiz, su gibi berrak.
Hani hatırlarmısın...
Söylemekten kendimi
alamadığım bir kelime vardı.
Sana ayyüzlüm derdim hep.
Hatırladın
mı??
Ben hiç unutmadım, unutamadım ki ayyüzlüm.
Vardırya masallarda kaf
dağının ardındaki prensesler,
Aynı onlar gibisin şu yüreğim karanlıklarında
ayyüzlüm.
Fırtınalar kopuyor içimde...
Büyük bir deryada öylece
gidiyorum sanki.
Ama ufukta hep sen varsın. Dedimya
kaybolmuyorsun.
Unutulmuyosun be ayyüzlüm.
Denizlerde yol almak
istiyorum hep.
Fersah fersah gitmek istiyorum bütün gece.
Belki Mehtabı
yakalarım diye.
belki seni yakalarım diye.
Biliyorum geçti artık,
gelmez o eski günler,
Biliyorum sana sevmeyi öğretemedim,
Ama sende bana
unutmayı öğretemezsin be ayyüzlüm, kara gözlüm..
10 temmuz 2008 saat
02:28